Tuesday, 19 September 2017

ஊர்சுற்றி ராஜாவின் கதை

ஊர்சுற்றி ராஜாவின் கதை

உதயசங்கர்

ஒரு ஊரில் ஒரு ராஜா இருந்தார். ராஜா என்றால் ஒரு பெயர் இருக்க வேண்டுமே! அந்த ராஜாவின் பெயர் ஊர்சுற்றி ராஜா. ஆனால் அவர் உண்மையில் ராஜா இல்லை. அந்த ஊரில் ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை  ஒருவர் ராஜாவாகத் தேர்ந்து எடுக்கப்படுவார். அந்த ஊர் மக்கள் ஐந்தாவது ஆண்டின் இறுதியில் ஒரு பூனையின் கையில் ஒரு மாலையைக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். அந்தப்பூனை யார் கழுத்தில் அந்த மாலையைப் போடுகிறதோ அவர் தான் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ராஜாவாக இருப்பார். அந்த ஊரில் அப்படி ஒரு வழக்கம் இருந்தது. போன ஆண்டு ஒரு பூனை கையில் மாலையைக் கொடுத்து அனுப்பினார்கள். அந்தப்பூனை சுவர் மீது ஏறியது. மாடியில் குதித்தது. சன்னல் வழியே நுழைந்தது. ஓட்டுச்சாய்ப்பில் ஓடியது. மக்களும் அதன் பின்னால் ஓடினார்கள். சுவர் மீது ஏறினார்கள். சுவரில் ஏறிக்குதித்தார்கள். ஓட்டுச்சாய்ப்பில் ஓடினார்கள். சன்னல் வழியே நுழைய முடியவில்லை. அதனால் கதவைத்திறந்து ஓடினார்கள். ஊரே அந்தப்பூனையின் பின்னால் ஓடியது.
அந்தப்பூனை ஓடி ஓடி ஒரு டீக்கடையின் முன்னால் போய் நின்றது. அந்த டீக்கடைக்குச் சொந்தக்காரர் மோசடி முத்துச்சாமி. மக்களிடம் இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லி ஒருவருக்கொருவர் சண்டை மூட்டி விடுவார். அதனால் அவருக்கு மோசடி முத்துச்சாமி என்று பெயர் வந்தது. அவர் செய்த ஒரே நல்ல காரியம் அவர் தினமும் அந்தப்பூனைக்கு அரைடம்ளர் பால் கொடுப்பது மட்டும் தான். வழக்கமாக அவர் பால் கொடுக்கும் நேரம் அது என்பதால் பூனை அங்கே போய்விட்டது. அவருடைய கழுத்தில் மாலையைப் போட்டு விட்டு அவர் கொடுக்கும் பாலுக்காக அண்ணாந்து பார்த்தது. ஆனால் மோசடி முத்துச்சாமி பூனைக்குப் பால் ஊற்றவில்லை.
மக்களுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. வேறு வழியில்லை. பழைய பழைய பழக்கம் என்பதால் அதை அப்படியே மூடப்பழக்கமாக ஏற்றுக் கொண்டனர். எனவே டீக்கடைக்காரர் மோசடி முத்துச்சாமி அந்த ஊரின் ராஜாவாகி விட்டார். அவர் ராஜாவானதும் என்ன செய்தார் தெரியுமா? மக்களுக்கு நல்லது எதாவது செய்தார் என்று நினைத்தீர்களா? ராஜாவாக பதவி ஏற்றதும்
” மகா மந்திரியாரே உலகநாடுகள் எத்தனை?”
 என்று மகாமந்திரியிடம் கேட்டார். அவரும்
“ முந்நூற்றி ஐம்பத்தைந்து நாடுகள் இருக்கின்றன ராஜாவே! “
ராஜா ஒரு நிமிடம் யோசித்தார்.
“ சரி… ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நாட்டுக்குப் பயணத்திட்டம் போடுங்கள்…”
என்றார். அதைக்கேட்ட மகாமந்திரி,
“ ராஜா இங்கே… நமது நாட்டில்…??..”
என்று இழுத்தார். உடனே மோசடி முத்துச்சாமி,
“ ஹ்ஹ்ஹ்ஹாஹாஹா… அது தான் நீங்கள் இருக்கிறீர்களே! இதை விட்டால் எனக்கு வேறு வாய்ப்பு கிடைக்காது..ஹிஹிஹி..”
என்று இளித்தார். மகாமந்திரியாரும் ராஜாவின் பயணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்தார். ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நாடு. இன்று அமெரிக்காவில் இருப்பார். நாளை ரஷ்யாவுக்குப் போய்விடுவார். அடுத்தநாள் சிங்கப்பூர். அதற்கு மறுநாள் ஆப்பிரிக்கா. இப்படி உலகநாடுகளைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தார். சொந்த நாட்டு மக்கள் ராஜாவைப் பார்க்கமுடியவில்லை. தொலைக்காட்சியிலும் பத்திரிகைகளிலும் தான் பார்க்க முடிந்தது. நாட்டில் புயல்,வெள்ளம் வந்தது. ஊர்சுற்றி ராஜா டூனிசியாவில் இருந்தார். பஞ்சம், வறட்சி மக்கள் பசி,பட்டினியால் கஷ்டப்பட்டார்கள். ஊர்சுற்றி ராஜா ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்தார். மக்களுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.
வருடத்தில் ஒரு நாள் சொந்த நாட்டுக்கு வந்தார். வருடம் முழுவதும் சுற்றிக் கொண்டேயிருந்ததால் அவருக்கு அவருக்கு அவருடைய சொந்த நாடே மறந்து போய் விட்டது. வானூர்தியில் வந்து இறங்கியதும்
“ இது எந்த நாடு? இந்த மக்களை எல்லாம் எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கிறதே..”
என்று கேட்டார். மக்கள் எல்லோரும் ராஜாவிடம் அவர்களுடைய குறைகளை சொல்ல அரண்மனைக்குத் திரண்டு வந்தனர்.
அதற்குள் அடுத்த சுற்று ஊர்சுற்றக்கிளம்பி விட்டார் ராஜா. ஒரு வருடத்தில் திரும்ப வருகிற ஊர்சுற்றி ராஜாவை எந்த நாடும் வரவேற்கவில்லை. வரவேண்டாம் வரவேண்டாம் என்று சொன்னார்கள். எல்லா நாடுகளிலும் விமானநிலையத்திலேயே ஊர்சுற்றி ராஜாவைத் திருப்பி அனுப்பி விட்டார்கள்.
வேறு வழியில்லாமல் சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்பினார் ஊர்சுற்றி ராஜா. அங்கே அதற்குள் மக்கள் அனைவரும் ஓட்டுப்போட்டு வேறு ஒரு ராஜாவைத் தேர்ந்தெடுத்து விட்டார்கள். அவரும் மக்களுடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ற மாதிரி ஆட்சி செய்தார். சொந்த நாட்டுக்கு வந்த ஊர்சுற்றி ராஜாவை விமானநிலையத்தில் நிறுத்தித் திருப்பி அனுப்பி விட்டார். ஊர்சுற்றி ராஜாவுக்கு போவதற்கு இடமில்லை. மக்களை மறந்த ஊர்சுற்றி ராஜா வானத்திலேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

மேலே பாருங்கள்! உங்கள் ஊரின் மீது ஒரு விமானம் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறதா? அதில் ஊர்சுற்றி ராஜா இருந்தாலும் இருக்கலாம்!
நன்றி - வண்ணக்கதிர்

Saturday, 9 September 2017

தோளில் கிளி வளர்த்த அக்கா

தோளில் கிளி வளர்த்த அக்கா

உதயசங்கர்
பள்ளிக்கூட விடுப்புக்கு திருநெல்வேலி போனால் இந்தத் தொரட்டு தான். முழுப்பரீட்சை விடுப்பில் சும்மா இருக்க விடுதாகளா. உடனே அடுத்த கிளாஸ் பாடத்தைப் படிக்கணும்னு அம்மை கண்டிஷன். காந்திமதிநாதனுக்கு டியூஷன் என்றால் வேப்பங்காயாக கசக்கும். கோவில்பட்டியிலேயே டியூஷன் படிக்கமாட்டேன் என்று முரண்டு பண்ணுவான். அதுவும் பள்ளிக்கூட லீவில் தாத்தா, பாட்டி, ஊருக்குப் போய் படிக்கணும்னா எப்படி இருக்கும். அவன் முடியாது என்று கத்தினான். அம்மை கோபத்துடன்,
“ ஏல நீ இன்னும் சின்னப்பிள்ள இல்லை.. ஒன்பதாங்கிளாஸ் போறே.. லீவில கொஞ்சம் படிச்சேன்னா உனக்குதான நல்லது மூதி… சொல்றத கேட்டா இங்கன இருக்கலாம் இல்லேன்னா இப்படியே திரும்பி கோவில்பட்டிக்குப் போயிருவோம்.. என்ன சொல்த..”
என்று கேட்டாள். அப்படித் திரும்பி கோவில்பட்டிக்குக் கூட்டிட்டுப் போகமாட்டாள் என்று காந்திக்குத் தெரியும். அவன் எதுவும் பேசாமல் வந்தான். அவன் திரும்பி கோமதியைப் பார்த்தான் அவன் கவலை இல்லாமல் முகத்தில் சந்தோஷம் பொங்க பராக்கு பார்த்துக் கொண்டு வந்தான். அவன் அம்மையின் வலதுகை சுண்டுவிரலைப் பிடித்துக் கொண்டு உற்சாகமாய் மற்ற கையை வீசிக்கொண்டு ஒரு தினுசாய் நடந்து வந்தான். காந்திக்கு முகம் வாடிவிட்டது. அம்மையின் கையில் ஒரு அம்மையார்பட்டி ஜவுளிக்கடை துணிப்பை இருந்தது. அதில் ஓலைக்கொட்டான் பெட்டியும் பெட்டிக்குள் தாத்தாவுக்குப் பிடித்த கருப்பட்டி மிட்டாயும் சேவும் இருந்தன. காந்தியின் தோளில் ஒரு பெரிய ரெக்சின் பை ஜிப் வைத்தது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதில் தான் அவனுடைய சட்டை, டவுசர், தம்பியின் சட்டை டவுசர் எல்லாம் இருந்தது. அவன் இரும்புக்கை மாயாவி புத்தகத்தையும், துப்பறியும் சங்கர்லால் புத்தகத்தையும் உள்ளே அம்மைக்குத் தெரியாமல் வைத்திருந்தான்.
ஜங்ஷனிலிருந்து மீனாட்சிபுரத்துக்கு அம்மையின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவனும் தம்பி கோமதிநாயகமும், ரயில் தண்டவாளத்தின் வழியாக நடந்தார்கள். வரிசை வரிசையாக வேப்பமரங்கள் நிற்கிற ரயில்வே காலனி வீடுகளை வேடிக்கை பார்த்தவாறே குறுக்குத்துறை ரோட்டில் ஏறினால் எதிரே நெல் வயலிலிருந்து பாலின் மணம் காற்றில் வந்து மோதும். உயர்ந்த மருத மரங்கள் அந்த ரோட்டுக்கே தனி அழகைக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தன. எப்போதாவது சைக்கிளில் போகிற ஒரு ஆள் அந்தச் சாலையின் திருப்பத்தில் போய் திரும்புகிறவரை பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். வேறு கவனத்தைத்திருப்ப எதுவும் இல்லை. அங்கங்கே வெள்ளாடுகள் சாலையோரச் செடிகளின் மீது முன்னங்கால்களை போட்டு மேய்ந்து கொண்டிருக்கும். காந்திக்கு ஆச்சி வீடு அப்பவே வந்து விட்டமாதிரி ஒரு உணர்வு.
ஆச்சி வீட்டில் நெல் அவிக்கும் புழுங்கல் வாடை தெருவில் நுழையும்போதே தூக்கியது. அதை முகர்ந்த அம்மையின் முகத்தில் திருப்தி. வாசல்படியில் ஏறும்போதே தாத்தாவும், ஆச்சியும்
“ இப்பதான் வாரியளா..” என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டார்கள். அம்மை “ சேவிக்கிறேன் அப்பா.. சேவிக்கிறேன் அம்மா.. “ என்று சொல்லிக்கொண்டே அவர்கள் கால்களைத் தொட்டுக் கும்பிட்டாள். காந்தியும் அம்மை செய்த மாதிரியே செய்தான். முத்தத்தை ஒட்டி திருணை இருந்தது. ப வடிவிலான அந்த திருணையில் கொடிப்பந்தல் போட்டிருந்தாள் ஆச்சி. பந்தலில் ரெண்டு, மூணு புடலங்காய்களில் கல்லைக் கட்டித் தொங்க விட்டிருந்தாள் ஆச்சி. மேலே தட்டட்டியில் பூசணிக்கொடி பிஞ்சுகள் விட்டிருந்தன. அம்மா எல்லாவற்றையும் சுற்றிச் சுற்றிப்பார்த்தாள்.
தாத்தா அவன் தலைமுடியைத் தடவிக்கொண்டே
“ எட்டு பாஸ் பண்ணிட்டியால..” என்று கேட்டார். அவன் பெருமையுடன் தலையாட்டினான். அவர் உடனே தன்னுடைய மடியில் இருந்த மணிபர்ஸைத் திறந்து பத்துபைசாவை எடுத்துக் கொடுத்தார். பத்துபைசாவைப் பார்த்ததும் காந்தியின் கண்களில் ஒளி மின்னியது. ஊரில் என்ன கஜகரணம் அடித்தாலும் ஒரு பைசா, இரண்டு பைசா தான் கிடைக்கும். காந்தி கையை நீட்டுவதற்குள் ஆச்சி குறுக்கே வந்தாள்.
“ பிள்ளயளுக்கு துட்டைக் குடுத்து ஏம்பழக்குதீய..  கச்சேரிக்குப் போய்ட்டு வரும்போது திம்பண்டம் வாங்கிட்டு வாங்க போறும்.. “ என்றாள். தாத்தாவின் உயரத்துக்கும் ஆச்சியின் குள்ளத்துக்கும் சம்பந்தமே இல்லாமல் இருந்தது. ஆனால் ஆச்சி பழுத்த மஞ்சள் நிறத்தில் இருந்தாள். தாத்தா கன்னங்கரேல் என்று இருந்தார். போனதடவை அரைப்பரிட்சை விடுப்புக்கு வந்திருந்த போது தென்காசி மாமா பொண்ணு வேணி சொன்னாள்.
” ஏய் காந்தி.. நான் ஒரு விசயம் சொல்வேன்..யாருட்டயும் சொல்லிராதல… “
“ என்ன சீக்கிரம் சொல்லுட்டி..
” ம்ம்ம்… தாத்தா அரங்கு வீட்டிலவச்சி ஆச்சிகிட்ட பால் குடிச்சாரு..”
“ ஐயே…இவ்வளவு தானாக்கும் ” என்று எல்லோரும் சிரித்தனர். வேணியும் சிரித்தாள். இப்போது காந்திக்கு ஞாபகம் வந்தது. அவனறியாமல் அவன் தாத்தாவையும் ஆச்சியையும் மாறி மாறிப்பார்த்தான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே காந்தியின் கையில் துட்டைக் கொடுத்தார். அவ்வளவுதான். ஒரே ஓட்டம். பின்னால் கோமதி அழுகிற சத்தம் கேட்டது. அங்கு எடுத்த ஓட்டம். பாட்டையா கடையில் தான் போய் நின்றான். இரண்டு பைசாவுக்கு ஆரஞ்சு மிட்டாய், மூன்று பைசாவுக்கு பொரி உருண்டையும் வாங்கினான். மீதி ஐந்து பைசாவை டவுசர்பட்டியில் உள்ள ரகசிய அறையில் உள்ளே தள்ளினான்.
வீட்டுக்கு வந்தபோது தம்பி கோமதி ஏங்கி ஏங்கி அழுது கொண்டிருந்தான். காந்தி அவனிடம் நல்ல பிள்ளையாய் ஒரு பொரி உருண்டையையும், இரண்டு ஆரஞ்சு மிட்டாயையும் கொடுத்தான். கோமதியின் அழுகை உடனே நின்று விட்டது. ஆனால் காந்தி திரும்பும் முன்னால் முதுகில் திடும் என்று அடி விழுந்தது. ஓங்கிய கையுடன் அம்மை வெளங்கொண்டு நின்றிருந்தாள். அப்படியே வாசலுக்குத் தாவி ஓடிவிட்டான் காந்தி. “ ஏல இங்க வாலே…. ஒழுங்கு மரியாதையா இங்க வந்துரு.. கையில ஆப்புட்டே தொலிய உரிச்சிருவேன்.. பேதியில போவான்.. என்ன பாடுபடுத்தறான்..இதுக்குத்தான் இந்தச்சனியன்களைக் கூட்டிக்கிட்டு எங்கிட்டும் வர்ரது கிடையாது.. ஒரே எசலிப்பு..”
என்று அம்மை ஆச்சியிடம் சலித்துக் கொண்டாள். அப்படியே ஆச்சியைப் பார்த்தவள்,
“ ஏளா.. இந்தப்பேசரியை நான் பாக்கவே இல்லியே.. எப்ப எடுத்தீக..”
ஆச்சியின் மூக்கில் கிடந்த அந்தச் சிவப்புக்கல் பேசரி ஆச்சியின் மாம்பழ நிறத்துக்கு அம்சமாக இருந்தது. ஆச்சி அந்தக்கேள்வியை விரும்பாதவள் போல
“ பிள்ளைய வளக்குது சரியில்ல பாத்துக்கோ.. இப்பவே கண்டிசன் பண்ணு .பேசாம நாளை அந்த மீனாட்சிட்ட படிக்கப்போடு..”
“ யாரைச் சொல்றளா.. “
“ அதாண்டி கோனார் வீட்டு வளவுல வந்திருக்காளே மதுரைக்காரி.. அவ மக தான் பிள்ளையள உண்டு இல்லைன்னு பண்ணிருவா.. டீச்சருக்குப் படிச்சிருக்காளாம்.. தைரியம்ட்டி.. அந்த மதுரை மீனாட்சிகணக்கா தோளுல ஒரு கிளி வேற… அவ பேரைச் சொன்னா போதும் பிள்ளைய கழியுதுக..”
என்றாள் ஆச்சி. இந்தச் சதியாலோசனை தெரியாமல் காந்திமதி நாதன் அவனுடைய பழைய சேக்காளி கோவிந்தனைக் கூட்டிக்கொண்டு ஆத்துக்குப் போய் விட்டான்.
 அன்னிக்கு ராத்திரி ஒரே வாத்துமானம் வாங்கிக் கட்டினான் காந்தி. மறுநாள் காலையிலிருந்து மீனாட்சியக்காவிடம் டியூஷன் படிக்க வேண்டும் என்று அம்மா கண்டிஷனாய் சொல்லிவிட்டாள்.
2.
வாளிப்பான பெரிய உடம்புடன் இருந்தாள் மீனாட்சியக்கா. உடம்பெங்கும் சதை பிதுங்கியது. பெரிய உதடுகள். இரண்டு பக்கங்களிலும் லேசான தெத்துப்பல், பெரிய மூக்கு. உலக்கைத்தடி போன்ற கைகள். அகன்று விரிந்த இடுப்பு. சுருட்டைத்தலைமுடி. என்று பார்க்க விகாரமாய் இருக்க வேண்டியவள் அவளுடைய நீளமான கண்களின் பாந்தத்தினால் அழகாகத் தெரிந்தாள். எப்போதும் அழுக்காகவே இருந்தாள். இல்லையென்றால் அப்படித் தெரிந்தாள். அவள் ஒரு நாளும் தலைக்குக் குளித்து சீவி முடித்து பார்க்கவில்லை. எப்போதும் கலைந்த தலைமுடியும், அழுக்கான பாவாடை, தாவணியுடனே இருந்தாள். அவளை முதலில் பார்த்தவுடனேயே காந்திக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அவள் தோளில் இருந்ததே ஒரு கிளி அதைப் பிடித்திருந்தது. அந்தக்கிளியும் அவளை மாதிரியே வயிறு பெருத்து குண்டாக இருந்தது. குட்டையாக வெட்டி விடப்பட்ட இறக்கைகளை விரிக்க முயற்சி பண்ணவில்லை. அப்படியே உடம்போடு ஒட்டி வைத்த மாதிரி இறக்கைகளை வைத்திருந்தது. எல்லோரையும் கண்களை உருட்டி உருட்டிப் பார்த்தது.
தெருவில் ஆம்பிளைகள் போகும்போது  “ ஜாக்கிரதை.. மீனாட்சி..ஜாக்கிரதை மீனாட்சி..” என்று கத்தும்.  ஆனால் தெருப்பார்க்க கிடந்த அந்த வீட்டின் முத்தத்தில் தான் மீனாட்சியக்கா வின் டியூஷன் ராஜ்ஜியம். அதனால் அந்த வழியாகப் போகிற எல்லோரும் ஒரு தடவையாவது திரும்பி மீனாட்சியக்காவைப் பார்க்காமல் போகமாட்டார்கள். அவள் உட்கார்ந்தபடி, மல்லாந்து படுத்தபடி, ஒருக்களித்து இருந்தபடி, குப்புறப்படுத்தபடி,  என்று எல்லாவிதமான நிலைகளையும் எப்போதும் யாராவது ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே தான் போவார்கள். சிலசமயம் மெனெக்கெட்டு கூட அந்தத்தெரு வழியே பல தடவை ஆம்பிளைகள் நடந்து திரிவதை காந்தி பார்த்தான். அவனுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. பெரியவர்களின் பல காரியங்கள் புரியவா செய்கிறது? மீனாட்சியக்கா எதைப்பற்றியும் கவலைப்படமாட்டாள். அவளுடைய தோளில் உட்கார்ந்திருக்கும் கிளி தான் அவளை எச்சரித்தபடி இருக்கும். மீனாட்சியக்காவிடம் டியூஷன் படிக்க வருகிற பையன்கள் என்றால் “ யார்ல அது? யார்ல..அது? “ என்று அடித்தொண்டையில் மிரட்டும். காந்திக்கு கிளியின் குரல் அப்படிப்பிடித்திருந்தது. விதம் விதமாக அது பேசுவதையே கேட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டும் போலத் தோன்றியது. அந்தக்கிளி மீனாட்சியக்காவின் தோளைத்தவிர வேறு எங்கும் உட்கார்ந்து காந்தி பார்க்கவில்லை. எப்போதும் அவளுடைய முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். அவள் பிள்ளைகளுக்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும்போது அவள் வாயையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். சில சமயம் மீனாட்சியக்கா சொல்லிக் கொடுப்பதை அப்படியே கொஞ்சிக்கொண்டே சொல்லும். பிள்ளைகள் சிரித்து உருளுவார்கள்.
எல்லோரும் பாடம் படிப்பதை விட அந்தக்கிளியை வேடிக்கை பார்ப்பது தான் நடக்கும். அது ஒய்யாரமாக மீனாட்சியக்காவின் தோளில் நடப்பதையும், அலகினால் மிளகாய்ப்பழங்களைக் கொரிப்பதையும் பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள். அது கொரிக்கும்போது சிந்துகிற துகள்கள் எல்லாம் மீனாட்சியக்காவின் மீது தான் விழும். சிலசமயம் மீனாட்சியக்கா பிள்ளைகள் கொண்டுவந்து கொடுக்கிற திண்பண்டங்களைச் சாப்பிடும்போது கிளி நேரடியாக வாயிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ளும். அப்போது பிள்ளைகள் ஓவென்று ஆர்ப்பரிப்பார்கள். ஆனால் அதற்காக மீனாட்சியக்கா பிள்ளைகளைச் சும்மா விடமாட்டாள். பாடத்தை ஒப்பிக்காமலோ, எழுதிக்காட்டாமலோ போய் விட்டால் அடித்தொடையில் நுள்ளி விடுவாள். மெல்ல அவளுடைய கைவிரல்களை டவுசருக்குள் நுழைப்பாள். பிள்ளைகள் “ வேண்டாம்க்கா..வேண்டாம்க்கா.. என்று முதலில் கூச்சப்படுவார்கள். சில சமயங்களில் அந்த விரல்கள் குஞ்சானைப் போய்க்கூடத் தொட்டு விடும். பையன்கள் நெளிவார்கள். ஆனால் அடித்தொடையில் இடம் கிடைத்த அடுத்த கணமே வலியினால் அலறத்தொடங்கி விடுவார்கள். “ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஆ..ஆ ஆ.. எழுதிர்ரேன்க்கா.. படிச்சிர்ரேன்கா.. என்று உளறத்தொடங்கி விடுவார்கள். கிள்ளிய இடமே கன்னிப்போய் விடும். என்ன கத்தினாலும் விடமாட்டாள். பொம்பிளைப்பிள்ளைகளுக்கும் அப்படித்தான். அடித்தொடையில் தான் நுள்ளு. மீனாட்சியக்காவிடம் டியூஷன் படித்த எல்லோரும் அழுதார்கள். ஆனாலும் பிள்ளைகள் அவளிடமே படித்தார்கள். அவளையும் அவளுடைய கிளியையும் வேடிக்கை பார்ப்பதற்காகவே வந்தார்களோ என்று கூடத்தோன்றியது. கிளியுடன் பார்க்கும்போது அவளைச் இன்னொரு சின்னப்பிள்ளையாகத் தெரிந்ததோ என்னவோ? இந்தப்பிள்ளைகளுக்குத்தான் என்ன மாதிரியான ஈர்ப்பு!
3.
எல்லோரும் மீனாட்சிபுரம் ஆத்தில் குளிப்பார்கள் என்றால் மீனாட்சியக்கா மட்டும் குறுக்குத்துறை ஆத்துக்குப் போவாள். அவள் வாரம் ஒரு முறை பெரிய வாளி நிறையத் துணிமணிகளை போட்டு அமுக்குவாள். வீட்டிலிருக்கும் 501 பார் சோப் துண்டை கச்சிதமாக நூலை வைத்து வெட்டி எடுத்துக்கொள்வாள். போகிற வழியில் பேட்டைஅண்ணாச்சி கடையில் ஐந்து பைசாவுக்கு 2007 சீயக்காய் தூள் பாக்கெட்டை வாங்கிக் கொண்டு டியூஷன் பிள்ளைகள் சகிதம் ஊர்வலம் போவது போல போவாள். பேட்டை அண்ணாச்சி எப்படியும் மீனாட்சியக்காகிட்டே ஒரு அஞ்சி நிமிசமாவது பேசாமல் விடமாட்டார். மீனாட்சியக்கா அவர் கேட்கிற கேள்விகளுக்குச் சளைக்காமல் பதில் சொல்வாள். அவருக்குத் திருப்தியான பிறகுதான் மீனாட்சியக்காவைப் போகவிடுவார்.
மெல்ல அசைந்து அசைந்து நடந்து குறுக்குத்துறைப்படிக்கட்டில் உட்கார்ந்து அத்தனை துணிமணிகளுக்கும் சோப்பு போட்டு, தலைக்கு எண்ணெய் தேய்த்து சீயக்காய் பவுடரால் முடியை அரக்கி அலசி முடித்து கிளம்பி வர மூன்று நான்கு மணிநேரம் ஆகிவிடும். குளிக்க வரும்போது உற்சாகமாக வருகிற பிள்ளைகள் ஒவ்வொருத்தராகக் கிளம்பி விடுவார்கள். ஒரு சுடுகுஞ்சி கூட இல்லாமல் படித்துறையே வெறிச்சென்று இருக்கும். ஆனால் மீனாட்சியக்கா மட்டும் கர்மசிரத்தையாக அவள் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். அவளைப்பார்க்கிறதுக்கென்று வருகிற இளைஞர்களும் அவளை வேண்டும்வரை பார்ப்பார்கள். அவர்கள் பார்க்கிறார்கள் என்று மீனாட்சியக்காவுக்குத் தெரிந்தாலும் அவளிஷ்டப்படி தான் குளிப்பாள். யாரும் அவளுக்கு அருகில் கூட நெருங்கியதில்லை. அவளுடைய ஓங்குதாங்கான உருவம் காரணமாகக்கூட இருக்கலாம். ஆச்சி கூட பக்கத்து வீட்டு சாவித்திரி அத்தைகிட்டே,
“ இப்படி பூதங்கணக்கா இருந்தா எவன் வந்து கெட்டுவான் சொல்லு பாப்பம்… .அவளையுந்தான் எத்தனை பயக வந்து பாத்துட்டுப்போயிட்டானுவோ.”
என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்ததை காந்தி கேட்டிருந்தான். மீனாட்சியக்கா டியூஷன் எடுப்பதோடு சரி. டியூஷன் ரூபாய் ஒன்றோ, இரண்டோ, அவளுடைய அம்மா தான் கேட்டு வாங்குவாள். எப்போதும் சிடுசிடுத்த முகமுடைய அந்த ஆச்சி மீனாட்சியக்காவைப் போல இரண்டுமடங்கு குண்டாக இருப்பாள்.
4.
காந்திக்கு ஏற்கனவே கணக்கு வராது. கணக்குப்பாடம் அன்று. மற்ற பிள்ளைகள் உலகம்மன் கோவில் சப்பரம் வருகிறது என்று சாக்கு சொல்லிவிட்டு வரவில்லை. அவனும் கோவிந்தனைச் சாட்சிக்குக் கூட்டிட்டுப்போய் ஆச்சியிடம் சொல்லத்தான் செய்தான். ஆனால் ஆச்சி அசருபவளா?
” அதெல்லாம் ஒன்பது மணிக்குத்தான். நீ எட்டு மணிக்கு டியூஷன முடிச்சிட்டு போல..”
என்று சாதாரணமாகச் சொல்லி விட்டாள். அவன் தோளில் கிளியுடன் இருந்த மீனாட்சியக்காவின் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தான். வந்திருந்த ஒன்றிரண்டு பிள்ளைகளும் சீக்கிரமே படித்து முடித்து விட்டுப் போய்விட்டன. காந்தி மட்டும் உடகார்ந்திருந்தான். இரண்டு கணக்குகளைப் போட்டு விட்டு போ என்று சொல்லி விட்டாள் மீனாட்சியக்கா. அவனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. அப்படியே சிலேட்டை வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் மீனாட்சியக்கா ஒரு அழுக்குத் தலையணையைப் போட்டு அதில் கைகளை ஊன்றி படுத்திருந்தாள். கிளி அவளுடைய தலையில் உட்கார்ந்திருந்தது. தலையில் எதையோ தேடித் தேடித் தின்று கொண்டிருந்தது. அப்படியே தோள்வழியே இறங்கி அவளுடைய சட்டைக்கு வெளியில் பிதுங்கிய மார்பின் வழியாகக் கீழே இறங்கியது. ஒரு முறை அப்படி இப்படி தலையைத் திருப்பிப்பார்த்தது. காந்தியை ஒரு கணம் உற்றுப்பார்த்தது.  கண்களை மூடியிருந்த மீனாட்சியக்கா இருகைகளையும் உயரேத்தூக்கி விசும்பில் விரல்களை துளைத்து மரக்கிளைகளாக அசைந்து நெளிந்து ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். காந்திக்கு அதைப்பார்க்க விந்தையாக இருந்தது. ஒரு மரம் மாதிரியும் இருந்தது. மீனாட்சியக்கா காற்றாக அசைந்தாடுகிறாள். அப்படியே நெடுமரமாய் உருமாறினாள். அவளது உதடுகளில் கிளிச்சிவப்பு கபாடம் திறந்தது. மெல்லிய நாக்கினால் கிளி மந்திரித்தது. காந்திக்கு ஒரே நேரத்தில் அதைப் பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. அதே நேரம் அவளைப்போல மரமாகி விடத் தோன்றியது. . மீனாட்சியக்காவின் முகம் கிறங்கிப் போயிருந்தது. அவள் மரமாகி விட்டாள் என்று நினைத்தான் காந்தி. ஆனால் லேசான ஒரு முனகல் கேட்டது. அவள் அசையாது அப்படியே கிடந்தாள். காற்றில் அசைந்தாள். காற்று நின்றதும் அசையாதிருந்தாள். காந்தி எழுந்து வீட்டுக்குப் போய்விடலாம் என்று நினைத்தான். அவனுக்கு அசையக்கூடப் பயமாய் இருந்தது. அப்போது மீனாட்சியக்கா இருந்த இருப்பைப் பார்க்க கிளிப்பச்சையாக இருந்தது. திடீரென வீட்டுக்குள்ளிருந்து மீனாட்சியக்காவின் அம்மாவின் குரல் கேட்டது.
சடக்கென்று கண்விழித்த மீனாட்சியக்காவின் கண்முன்னால் காந்தி தான் தெரிந்தான்.
“ ஏல நீ இன்னும் போகலியா..”
“ இல்லக்கா நீங்க இந்த ரெண்டு கணக்கப் போட்டுட்டுப் போன்னு..சொன்னீங்க..”
“ அதப்போட இவ்வள நேரமால.. உன்னைய என்ன செய்யறன்பாரு..”
என்று கோபத்துடன் சொல்லிக்கொண்டே மயங்கித் தவழ்ந்து மீண்டும் மரமானாள்.
அப்போது அவளுடைய விரல்கள் எல்லை கடந்து விசும்பில் இலைக்கூட்டமாய் புலம்புகின்றன. இலையொலிக்கும் கைகளை எடுத்துக்கொண்டு எழுந்து உட்கார்ந்தாள். காந்திக்கு உடம்பெங்கும் புல்லரித்தது. என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை. மீனாட்சியக்கா நிமிர்ந்து ஒரு கணம் அவனை உற்றுப்பார்த்தாள்.
 “ நீ..வீட்டுக்குப் போ..” என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் போய் விட்டாள். அவன் சிலேட்டை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்திரிக்கும்போது அதுவரை அவளுடைய தோளில் உட்காந்திருந்த அந்தக்கிளி திடீரென பறந்து வந்து அவனுடைய காதில் ஒரு கொத்து கொத்தியது. அவன்,
“ ஐயோ.. அம்மா..” என்ற அலறிய சத்தம் கேட்டு மீனாட்சியக்கா ஓடி வந்தாள். காதிலிருந்து ரத்தம் சொட்டியது.
“ அடப்பாதரவே..” என்று அவனை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள். மறுபடியும் அவனைப்பார்த்து பறந்து வந்த அந்தக்கிளியை மீனாட்சியக்கா வலது கையால் ஏந்தினாள். மீனாட்சியக்கா உள்ளே ஓடிப்போய் காபித்தூளை எடுத்து வந்து ரத்தம் வந்து கொண்டிருந்த இடத்தில் அப்பினாள்.  அந்தக்கிளி சுற்றிச் சுற்றி பறந்து போகாதே காந்தி போகாதே காந்தி என்று பேசியது. நான் போறேன் நான்போறேன் என்று கையை அசைத்தான். போகாதே போகாதே என்று கிளியின் குரல் தூரத்தில் கேட்டது. கிளிப்பச்சை கிளிப்பச்சை என்று காடு கத்தியது.
ஆச்சி காந்தியை டியூஷனுக்குப் போகவேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டாள்.
“ அதென்ன அதிசயமா கிளிவளப்பு.. பிள்ளைகள கொத்த விடறது…” என்று வலது தோளில் முகவாய்க்கட்டையால் இடித்தாள். காந்தி மறுநாளிலிருந்து டியூஷனுக்குப் போகவில்லை. ஒன்றிரண்டு நாட்கள் கழித்து கோவிந்தனோடு ஆத்துக்குக் குளிக்கப்போகும்போது மீனாட்சியக்காவின் வீட்டைக் கடந்து போன காந்திக்கு மீனாட்சியக்கா அவனுடைய உடலில் மரமாகி விட்ட புளகாங்கிதம் ஏற்பட்டது. திரும்பிப் பார்த்தான் காந்தி. மீனாட்சியக்காவின் தோளில் இப்போது நூறுகிளிகள் பறந்து கொண்டிருந்தன.

மரமாகத் தன்னை மாற்றிக் கொண்டாலன்றி கிளிகளைப் பிடிக்க முடியாது. என்று சேக்காளி கோவிந்தன் அவன் காதில் எச்சில் பட வாரத்தையைச் சொல்லிவிட்டு ஆற்றுப்பாதையில் நடந்தான். காந்தி அவன் பின்னால் ஓடினான்.
நன்றி - கல்குதிரை 29

Thursday, 7 September 2017

கிகி நத்தையின் குதியாட்டம்

கிகி நத்தையின் குதியாட்டம்

உதயசங்கர்
ஒரு வாரமாய் மழை.  காடுமேடு எங்கும் செடிகளும், கொடிகளும், மரங்களும், தளிர்த்து பச்சை பசேல் என்று நின்றிருந்தன. காடுகளில் புதிய உயிர்கள் பிறந்தன.. புழுக்கள், பூச்சிகள், எறும்புகள், ஈசல்கள், நத்தைகள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள், ரயில்பூச்சிகள், என்று ஏராளமான உயிரினங்கள் பிறந்து அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்தன.
குருமலைக்காட்டில் இருந்த புளியமரத்தின் வேர் முண்டில் ஏராளமான நத்தை முட்டைகள் பொரிந்து குஞ்சுகள் வெளிவந்தன. சேகி நத்தை தன்னுடைய முட்டைகள் அத்தனையும் பொரிந்து குஞ்சுகள் சுற்றிச் சுற்றி அலைந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தது. எல்லோரையும் தன்னுடைய நீண்ட கண்களால் பார்த்தும் உணர்கொம்புகளால் தடவியும் கொடுத்து உற்சாகப்படுத்தியது.  சேகி நத்தையின் குஞ்சுகளான பிகி, சிகி, டுகி, லிகி, எகி, இகி, எல்லாம் அசைந்து அசைந்து செல்லத் தொடங்கின. முதுகில் இருந்த மெல்லிய கூட்டுடன் அவை மிக மிக மெதுவாக ஊர்ந்தன. ஆனால் கிகி நத்தைக்குஞ்சு மட்டும் அசையாமல் இருந்தது. அப்படியே உட்கார்ந்தபடியே சுற்றிலும் நடப்பதை தன்னுடைய கண்களால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. சேகி நத்தை கிகியின் அருகில் வந்து
“ ம்ம்ம் எழுந்து வா..கிகி…”
கிகி அம்மாவைப் பார்த்தது. அசையாமலேயே,
“ முடியல..” என்று சொன்னது.
“ அப்படிச் சொல்லக்கூடாதுடா… முயற்சி செய்ஞ்சி பாரு.. டுகி எகி எல்லோரும் எப்படி ஓடுறாங்க.. பாரு..”
கிகி அம்மா சொன்னதைக் கேட்டு மெல்ல எழுந்து ஊர்ந்து செல்ல முயற்சித்தது. அதற்கு முதுகில் பெரிய சுமை இருப்பதைப் போல இருந்தது. உடம்பை உதறி சுமையை கீழே தள்ளிவிடப் பார்த்தது. அது புரண்டு விழுந்தது தான் மிச்சம்! ஒருக்களித்துக் கிடந்த உடம்பை நிமிர்த்த முடியாமல் கிடந்தது. சேகி நத்தை தான் வந்து கிகியைத் தள்ளி நிமிர்த்தியது.
“ அம்மா என் முதுகில இருக்கிற கூட்டை எடுத்துரு… எனக்கு வேண்டாம்..”
என்றது கிகி.
“ அதையெல்லாம் தனியா எடுக்கமுடியாதுடா… நம்மோட பாதுகாப்புக்காக இயற்கையின் ஏற்பாடு.. தெரியுமா?..”
“ ம்ம்ம்ஹூம் எனக்குக் கூடு வேண்டாம்.. கூடு இல்லைன்னா நான் வேகமா அந்த புழு போகிற மாதிரி போவேன்… என்னால இந்தச் சுமையைத் தூக்கிட்டு நடக்க முடியல..”
அப்போது ஒரு புழு கிகியைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. கொஞ்சதூரம் போன அந்தப்புழு திரும்பி வந்து கிகியிடம் “ நாம ஓட்டப்பந்தயம் வைச்சிக்கிடலாமா… யார் ஜெயிக்கிறான்னு..பார்ப்போம்..” என்று சொல்லிச் சிரித்தது. கிகி புழுவுக்கு முதுகைக்காட்டித் திரும்பிக் கொண்டது. ஒரு நொடியில் புழு கிகியின் முன்னால் வந்து,
“ நீ ஜெயிச்சேன்னா நான் உன்னை என் முதுகில வைச்சி எல்லா இடத்துக்கும் தூக்கிட்டுப்போறேன்.. ஆனால் நான் ஜெயிச்சேன்னா… நீ இந்தக்காட்டிலேயே இருக்கக்கூடாது…என்ன சம்மதமா? “
என்று சொல்லிவிட்டு எகத்தாளமாகச் சிரித்தது. கிகிக்கு அழுகையே வந்து விட்டது. அது சேகி அம்மாவிடம் “ எனக்கு கூடு வேண்டாம்… எனக்குக் கூடு வேண்டாம்.. எனக்குக் கூடு வேண்டாம்..” என்று திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. சேகிக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.
“ கிகி.. முதல்ல அழறத நிறுத்து.. கூடு நமக்குப் பாதுகாப்பு…”
“ ம்ம்ம்ம்ம்ஹூம்… எனக்குக் கூடு வேண்டாம்.. எனக்குக்கூடு வேண்டாம்..”
என்று சொன்னதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே தனக்கு முன்னால் அந்தப்புழு வேக வேகமாகப் போய்க் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போது தான் அது நடந்தது.
எங்கிருந்தோ ஒரு தவிட்டுக்குருவி பறந்து வந்தது. டக்கென்று சிறகுகளை மடக்கி புழுவின் அருகில் நின்றது. லபக் ஒரு நொடி தான். புழு குருவியின் வாய்க்குள் போய் விட்டது. அப்படியே இரண்டு கால்களாலும் தத்தித் தத்தி நடந்து சேகி நத்தையின் அருகில் வந்தது. தவிட்டுக்குருவியின் காலடிச்சத்தம் கேட்டதுமே சேகி கூட்டுக்குள் அடைந்து கொண்டது. அதன் குஞ்சுகள் எகி, இகி, லிகி, டுகி, கிகி, பிகி, சிகி, எல்லாம் கூட்டுக்குள் சுருண்டு கொண்டன. தவிட்டுக்குருவி சேகியைப் புரட்டியது. அதற்குள் ஒரு பசையால் வாய்ப்பகுதியில் பூசிவிட்டது சேகி. அந்தப்பசை துர்நாற்றம் அடித்தது. தவிட்டுக்குருவி இரண்டு முறை சேகியை உருட்டி விட்டுப் பறந்து போய்விட்டது.
நடந்ததை எல்லாம் உடலைக் கூட்டுக்குள் மறைத்துக் கொண்டு கண்களை மட்டும் வெளியில் நீட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது கிகி. தவிட்டுக்குருவி பறந்து போனதும் சேகி வெளியில் வந்தது. அது கிகியின் அருகில் வந்து எதையோ சொல்ல வாயைத் திறந்தது.

” கூடு வேண்டும்..கூடு வேண்டும்..கூடு வேண்டும்..” என்று சொல்லிக் குதித்துக் கொண்டிருந்தது கிகி. எகியும், இகியும், சிகியும், டுகியும், பிகியும், லிகியும், கிகியின் குதியாட்டத்தைப் பார்த்து கூடுகள் குலுங்கச் சிரித்தன. சேகியும் சிரித்தது.
நன்றி - சுட்டி-விகடன்

Wednesday, 6 September 2017

நல்லி-திசைஎட்டும் மொழிபெயர்ப்பு விருது

இயற்கையின் அற்புத உலகில்
மலையாளத்தில் - பேரா.எஸ்.சிவதாஸ்
தமிழில் – உதயசங்கர்

1.   குட்டிப்பாப்பாவின் கண்டுபிடிப்பு

குட்டிப்பாப்பாவுக்கு சிரிப்பு வந்தது. குட்டிப்பாப்பா அப்படித்தான். எப்போதும் சிரிப்பாள். சிரிப்பு வந்தால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியுமா? குட்டிப்பாப்பா சிரித்தாள். குட்டிப்பாப்பா பால் குடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அதற்கு மத்தியில் தான் இந்த சிரிப்பு வந்தது. பாலும் பல்லும் அப்போது வெளியில் வந்தது. அதைக் கண்ணாடியில் பார்த்த குட்டிப்பாப்பா மறுபடியும் சிரித்தாள். சிரித்துக் கொண்டு, சிரிப்பைப் பார்த்துக் கொண்டு, இருந்தபோது குட்டிப்பாப்பாவுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. சிரிப்பு பால் போன்றதா? பாலைப்போல வெள்ளையா? சந்தேகம் வந்ததும் சிரிப்பும் அதிகமானது. குட்டிப்பாப்பாவுக்கு ஒரு கருத்த மாமன் இருந்தான். கருத்த மாமனுடைய மனைவியான மாமி வெள்ளையாக இருப்பாள். மாமனும் மாமியும் சிரிக்கும்போது வெள்ளை வெள்ளையான பற்கள் வெளியே வரும். முல்லை மொட்டுகளைப் போல உள்ள பற்களைப் பார்க்கலாம். கருத்தமனிதனின் சிரிப்பும், வெளுத்த மனிதனின் சிரிப்பும் வெள்ளை வெள்ளையான பால் சிரிப்பு. சிரிப்பு வெள்ளை தான். புதிய ஒன்றைக் கண்டுபிடித்த கர்வத்தோடு குட்டிப்பாப்பா பால் முழுவதையும் குடித்து முடித்தாள். மறுபடியும் சிரித்தாள். பால் வடியும் முல்லை மொட்டு சிரிப்பு. சிரித்துக் கொண்டே குட்டிப்பாப்பா முற்றத்தில் இறங்கினாள்.”

- இந்த நூலை சிறப்பாக வடிவமைத்த வானம் பதிப்பக உரிமையாளர் அன்புத்தம்பி மணிகண்டனுக்கும், அழகான ஓவியங்கள் வரைந்த ஓவியர் ராஜனுக்கும் மிக்க நன்றி.
நல்லி-திசை எட்டும் விருதுக்குத் தேர்வு செய்த தேர்வுக்குழுவினருக்கும் மிக்க நன்றி.

Tuesday, 5 September 2017

குழந்தைகளின் அற்புத உலகில் – மதிப்புரை

குழந்தைகளின் அற்புத உலகில் – மதிப்புரை


ஜெ. பொன்னுராஜ்

         உதயசங்கரின் “குழந்தைகளின் அற்புத உலகில்” நூலை வாசிக்க வாசிக்க அது என்னை குழந்தைகளின் எதார்த்தமான உலகிற்கு கூட்டிச்சென்றது. “ஒழுங்கு  கண்டிப்பு” என்ற பெயரில் என் இளமையின் சந்தோசமான பொழுதுகளை தொலைத்துவிட்டிருந்த நான் இந்நூலை வாசிப்பதன் மூலம் எனக்குள் ஏதோ  ஒரு நிறைவை தேடிக்கொள்கிறேன்.
         நிலா வெளிச்சத்தின் விளையாட்டுக்கள், நிலாச் சோறு எல்லாம் ‘படிப்பு’ என்ற அலையில் அடித்துக்கொண்டு போய்விட்டது. டாக்டராக, பொறியாளராக தங்கள் குழந்தைகளை பார்க்க ஆசைப்படும் பெற்றோர்கள்; அவர்களின் மன உலகை ஒரு நாளாவது ஊடுருவிப் பார்த்ததுண்டா? அவர்களின் அசாத்திய கற்பனை திறனை, அறிவியல் விஞ்ஞான சிந்தனையை, விளையாட்டு ஆர்வத்தை இப்படி எல்லாவற்றையும் கூர்மழுங்கச் செய்யும் அத்தனையும் செய்கிறார்கள். குழந்தைகள் பெரியவர்கள் ஆனதும் வாழ்வை, அன்பைத் தொலைத்து எப்போதும் ஒரு இறுக்கத்தையே சிக்கெனப் பிடித்து, அதே கண்டிப்பை தம் குழந்தைகள் மீது திணித்தும் பெற்றோர்களை முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பியும் கணக்கு தீர்க்கிறார்கள்.
        குழந்தைகளின் செயல்பாடுகளில் கோடிப்புதையல்கள் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. வாழ்தலின் இன்பத்தை நோக்கியே குழந்தைகளின் சிறகுகள் விரிந்து பறக்கிறது. தங்கள் உலகத்தில் அனுமதியின்றி நுழையும் எவரையும் எதிர்த்து கலகம் செய்கின்றன குழந்தைகள். அதை புரிந்து கொள்ளாமல் வன்முறை ஆயுதங்களால் அடக்கி ஒடுக்குகிறோம்.  என்றும் சூதும் வாதும் அறியாத குழந்தைகளிடம் அத்துமீறும் அவலத்தில் தொடங்குகிறாம். வேறெங்கும் செலுத்த முடியாத அதிகாரத்தை குழந்தைகள் மீது செலுத்த, அந்த குழந்தைகள் தாம் ஒரு தனித்துவம் மிக்க தனி உயிர் என்ற உரிமையை இழக்கிறார்கள் என்ற வரிகளை வாசிக்கும் போது நிர்க்கதியாய் நிற்கும் நிராயுதபாணியின் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல்கள் நினைவில் வருகிறது. தங்களுடைய அறிதலின் தாகத்தை கட்டுப்படுத்துகிற, ஒடுக்குகிற அதிகாரத்தின் கரங்களுக்குள் உள்ளொடுங்கிப்போகிறார்கள் குழந்தைகள். இதனால் பெரியவர்களாகும் போது சமூகத்தில் நடக்கிற அனைத்தையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிற மந்தமான மனநிலைக்கு ஆளாகிறார்கள் என இன்றைய சமூக நிலையின் வேர்முடிச்சுகளை அவிழ்த்துக் காட்டுகிறார்.  
       குழந்தைகளுக்கு தான் செய்த காரியங்களை விட, அதன் எதிர்வினையாக நடக்கின்ற அவர்களை அதட்டுவது, மிரட்டுவது, அடிப்பது போன்ற விளைவுகள் ஆழ்மனதில் பதிந்துவிடும். பயந்து நடுங்குகிற அதன் உள்ளம் தன் வாழ்நாள் முழவதும் அந்த நடுக்கத்தை மறப்பதில்லை என்று சொல்லி, குழ்ந்தைகளிடம் குழந்தையாகவே பேசிப் பழகவேண்டியதன் அவசியத்தைச் சொல்கிறார்.  அடிவயிற்றிலிருந்து எழும் குரலில் பேசுகிறோ, அற்பம் என்றோ அற்புதம் என்றோ குழந்தைகள் உலகில் இல்லை. குழந்தை மனம் பெரியவர்களுக்கு தெரியாத ரகசியமாக இருக்கிறது என வியந்து போகிறோம். ஒரு பத்து கிலோ புத்தகப்பையை சுமந்து சாலையை கடக்க காத்திருக்கும் குழந்தைகளின் முகத்தை என்றாவது ஒரு நாள் உற்று கவனித்திருக்கிறோமா? அதில் தெரியும் நிராதரவான உணர்வை உணர்ந்திருப்போமா என குழந்தைகள் பக்கம் நின்று இடைவாரை உருவி சுழட்டுகிறார்.
      எப்படி எதிர்பார்ப்பின்றி, பிரதிபலன் பாராது அன்பை வெளிப்படுத்துகின்றன குழந்தைகள் என்றும் சொல்கிறார். ஒவ்வொரு குழந்தையிடமும் தனித்துவமாக ஓர் ஆளுமை மறைந்திருக்கிறது என குழந்தையின் ஆளுமையை வெளிப்படுத்துகிறார். பெரியவர்களாலேயே ஓரிடத்தில் ஒரு ஐந்து நிமிடம் உட்காரமுடியாத போது குழந்தைகளை வெளியில் விளையாடவிட மறுத்து அருமைக் குழந்தைகளை எதிர்கால நோயாளிகளாக்கும் அறியாமை, குழந்தைகள் கேட்பது அனைத்தையும் வாங்கிக்கொடுக்கும் மனநிலையால், கேட்டால் எல்லாம் கிடைக்குமென்ற விபரீதமான, முரட்டுத்தனமான பிடிவாத குணத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் சூழல்களை அலசுகிறார். அடக்கியே வளர்க்கப்படும் பெண் குழந்தைகள் மிக சுலபமாக ஏமாற்றப்படுவதற்கும் இழிவுபடுத்தப்படுவதற்கும் ஆளாகும் என ஆராய்ச்சி மணியடித்து ஊருக்கு அறிவிக்கிறார். கிட்டிப்புல், கோலி, பம்பரம், கண்ணாமூச்சி கள்ளன் போலீஸ், பாண்டி என எண்ணற்ற கூடி விளையாடும் விளையாட்டுக்கள் காணாமல் போய், வீடியோ கேம்ஸ் போன்ற குழந்தையின் மனநிலைக்கும் எதார்த்தத்திற்கும் சற்றும் சம்மந்தமில்லாத விளையாட்டுக்களே குழந்தைகளுக்கு கிடைக்கின்றன என்பதை யோசிக்க வைக்கிறார். தொலைக்காட்சி போன்ற நவீன சாதனங்கள் பெருகி, திண்ணை கதைசொல்லிகள் காணாமல் போனாலும் குழந்தைகள் கதைகளை சிருஷ்டிப்பதை கூர்ந்து பார்க்கிறார்;. 
     நம்முடைய குழந்தைகளை தொலைக்காட்சி, சினிமா, நடிகர்கள் என யார் யாரோ வளர்க்க அனுமதிக்கும் நாம், என்றாவது நம்முடைய குழந்தைகளை நாம் தான் வளர்க்க வேண்டும் என நினைக்கிறோமா என்ற கேள்வி சுரீரென்கிறது. குழந்தைகளுக்கு கதைகள் மிகவும் பிடிக்கும். கதை கேட்கிறபோது அதை உள்வாங்கும் ஆர்வம், ஒர்முகத்தன்மை, கற்பனை திறன் வளர்ந்து யதார்த்த வாழ்வில் திகைப்பும் அதிர்ச்சியும் குழந்தைகள் அடைவதில்லை எனும் போது நாம் தவற விட்ட தருணங்கள்தான் எத்தனை எத்தனை.
     எல்லா குழந்தைகளையும் அவர்களது படைப்பூக்கம், திறமை, விருப்பம் சார்ந்து அரவணைத்து ஊக்குவிப்பதாக இன்றைய கல்விமுறை இல்லை என சுட்டுவிரலை நீட்டுகிறார். எப்போதும் ஓட்டமும் சாட்டமும் பேச்சும் கேள்விகளுமாய் இருக்கிற குழந்தைகளை, கையில் அடிஸ்கேலுடன் அடக்கி ஒடுக்கி கையை கட்டி வாயை பொத்தி உட்கார வைத்து வசக்கும் நர்சரிகளில் விடும் நிலையை பார்த்து கவலை கொள்கிறார்.
    இப்படி குழந்தைகளிடமிருந்து கேள்விகளை பிடுங்கிவிட்டோம். கேள்விகளில்லா உலகத்தில் அவர்களை ஊமைகளாக்கிவிட்டோம். கேள்விகளின்றி வாழ்க்கையா என கேள்வி கேட்கிறாh; நம்மைப் பாh;த்து. அனைத்தையும் அறியும் தீராத தாகம் வளரும் குழந்தைகளிடம் இருக்கும். அந்த ஆர்வத்தை, குறுகுறுப்பை, அர்ப்பணிப்பை செடியின் வேரில் வெந்நீர் ஊற்றுவது போல முரட்டுத்தனமான கல்விமுறையில் அழிக்கின்றனர். கேள்விகளே இல்லாமல் பதில்களை மட்டும் குழந்தைகளுக்கு  சொல்லிக்கொடுத்து மதிப்பெண் பெற வைக்கின்றனர் என கோபமாய் சொல்லி, எந்தக் குழந்தையும் குதூகலமாக பள்ளிக்குச் செல்வதில்லை  என்பதை காரணத்தோடு பேசுகிறார்.  
     ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒவ்வொரு தனித்தன்மையுடன் வளர்கிறது. சமூகத்தின் பொதுப்புத்தியிலுள்ள வேலை, சம்பளம், பாதுகாப்பு போன்றவற்றால் குழந்தைகளின் தனித்தன்மைகளை அலட்சியப்படுத்துகிறோம். பள்ளிகள் உடல் மனோரீதியிலான துன்பங்களை தரும் அதிகாரத்தால், குழந்தைகளின் தனித்தன்மைகளை அழிப்பதாக சொல்லும் கூற்றை நாம் ஏற்கத்தான் வேண்டும். எந்த விமர்சனமுமில்லாமல் சமூகத்தின் அடக்குமுறைகளை சகித்துக்கொள்ளும் பொறுமையை நம்முடைய கல்வித்திட்டம் தருகிறது என இன்றைய சமூக நிலைக்கான காரணங்களை வேர்தேடி போகிறார்.
     பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு மகிழ்ச்சியில்லை. குழந்தைகள் வீட்டிலும் வெளியிலும் பள்ளிகளிலும் சமூகத்திலும் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள். பெரும்பாலான குழந்தைகள் தங்கள் குழந்தைமையை தொலைத்தவர்கள் என்று சாட்சியாக நின்று சொல்கிறார்.
     குழந்தைகள் மனித இனம் தழைக்க, நீடித்திருக்க வந்த அற்புத மலர்கள். ஒவ்வொரு குழந்தையும் இந்த சமூகத்தின் பொக்கிஷம். அன்பே உருவான அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு சுதந்திரமான பங்கேற்புள்ள கல்வியை அவர்களுக்கு கொடுத்து ஏற்றத்தாழ்வுகளில்லாத சமத்துவமான ஒரு சமூகத்தை அவர்களிடம் கொடுப்பது நம் கடமை என தன் மனக்கிடக்கையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
      “குழந்தைகளின் அற்புத உலகில்” என்னும் இந்த அற்புத நூல் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் வாசிப்பதன் மூலம், விடியலுக்கான நேரம் நெருங்குகிறது என்பதோடு, முழுவதும் லயிக்காமல் கழித்துவிட்ட தன் குழந்தைமை காலத்தை சீர்தூக்கிப் பார்த்து ஒப்பீடு செய்கிற ஒன்றாகவும் பிரகாசிக்கிறது.
https://ssl.gstatic.com/ui/v1/icons/mail/images/cleardot.gif


Monday, 4 September 2017

மாயக்கண்ணாடிக்கு மூன்றாவது விருது

மாயக்கண்ணாடிக்கு மூன்றாவது விருது


தமுஎகச வழங்கும் கு.சி.பா. சிறுவர் இலக்கிய விருது

” பத்து வயதுக்குட்பட்ட குழந்தையின் உளவியலில் நம்ப முடியாத கற்பனைகளும், அதிசயங்களும் அற்புதங்களும் இன்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. கிளர்ச்சியடைய வைக்கின்றன. மனதில் திருப்தியை ஏற்படுத்துகின்றன. குழந்தைகளின் படைப்பூக்கத்தைத் தூண்டி விடுகின்றன. குழந்தைகளின் தனித்துவமான ஆளுமைக்கு அஸ்திவாரம் போடுகின்றன. வண்ணங்களும், விசித்திரமான, கோமாளித்தனமான, நம்பமுடியாத, கதாபாத்திரங்களும் கதைகளும் குழந்தையின் உணர்வு உலகை விரிக்கின்றன. குழந்தைகள் யதார்த்தத்தில் போலச்செய்வதின் மூலம் தன் படைப்புணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்தக்கதைகளில் உள்ள கருத்துகளும், அறவிழுமியங்களும் குழந்தைகளின் ஆழ்மனதில் மறைமுகமான கல்வெட்டாய் பதிந்து விடுகின்றன.
பத்து வயதிலிருந்து தர்க்க அறிவு முளைவிடத்தொடங்கிறது. அது வரை உணர்ச்சிமயமாக இருந்த குழந்தைகள் இப்போது தங்களுடைய அறிவு முளைவிடுவதைப் பார்க்கின்றனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அறிவின் துணையுடன் எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொள்ளத்தொடங்குகின்றனர். உலகைப்பற்றி, சமூகம்பற்றி, வாழ்க்கையைப் பற்றி, தனக்கு நேரும் அநுபவங்களைப் பற்றி நல்லது கெட்டது பற்றி கருத்துகளை உருவாக்கத் தொடங்குகின்றனர். வாழ்க்கை, சமூகம், உறவுகள், இவற்றிலுள்ள நுண் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ளத்தொடங்குகின்றனர். உடலும் உள்ளமும் உரம் பெறும் பதினைந்து வயதில் தன்னைப் பற்றிய தன்னுணர்வு அதிகமாகிறது. அதுவரை யாரையாவது சார்ந்தே இருந்த குழந்தை தன்னை ஒரு தனிமனிதனாக, தனித்துவமுள்ளவனாக உணரத்தொடங்குகிறது. அந்தத் தன்னுணர்வு  சாகசத்தையும், சவால்களையும், சாதனைகளையும் எதிர்கொள்ளும் துணிவைத் தருகின்றன. அதற்கேற்ற கதைகளையும், படைப்புகளையும் அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
அதிகாரம் மோசமானது. அதிலும் அளவற்ற அதிகாரம் மிகமிக மோசமானது. இந்த உலகம் அதிகாரத்தின் படிநிலைகளால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அரசு, சமூகம், குடும்பம், அனைத்திலுமே அதிகாரம் நிரம்பிவழிகிறது. அதிகாரத்தைப் பற்றிய உணர்வின்றி எல்லோரையும் அதிகாரம் செய்ய வைக்கிற நுட்பம் அதிகாரத்துக்கு இருக்கிறது. அதிகாரத்தின் மீதான பேரவா எல்லோர் மனதிலும் ஊற்று நீரென பெருக்கெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதிகாரத்தின் மூலம் எல்லாவற்றையும் சாதிக்க முடியும் என்ற எண்ணம் குழந்தைப்பருவத்திலிருந்தே குழந்தைகளுக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது அல்லது உணர்த்தப்படுகிறது.
பிறந்தவுடன் குழந்தைக்குத் தாயிடமிருந்து கிடைக்கும் அன்பு குழந்தை எதிர்கொள்ளும் முதல் நல்லுணர்வு. என்றால் அதற்கு நேரெதிரான தீய உணர்வாக அதிகாரத்தின் கொடுக்குகளால் கொட்டப்பட்டுக்கொண்டிருப்பது தான். சார்ந்து இருப்பதினாலேயே அதிகாரத்துக்குக் கீழ்ப்படிவது என்பது சின்னஞ்சிறு பருவத்திலேயே தொடங்கி விடுகிறது. அந்தக்குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே எல்லா இடங்களிலும், எப்போதும், ஏதாவது ஒரு வகையில் அதிகாரத்தின் கோமாளித்தனங்களையும், கொடூரங்களையும் அநுபவிப்பவர்களாக குழந்தைகள் ஆகின்றார்கள்.  இதைச் செய்யாதே, இதைச்செய், என்று அதிகாரம் ஆணையிட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறது. பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், உறவினர்கள், வயது மூத்தவர்கள், போவோர், வருவோர், எல்லோரும் குழந்தைகள் மீது அதிகாரம் செலுத்துகிறார்கள். கெடுவாய்ப்பு என்னவென்றால் இதை குழந்தைகளை நல்வழிப்படுத்துவதற்காகச் செய்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் நடப்பது என்னவென்றால் குழந்தைகள் தங்களிடம் உள்ள இயல்பான படைப்பூக்கத்தினால் இந்த அதிகாரத்தைப் பகிடி செய்கிறார்கள். வக்கணை செய்கிறார்கள். அதிகாரமே வெட்கப்படும் அளவுக்கு அவர்கள் கேலி செய்கிறார்கள்.

மாயக்கண்ணாடி தொகுப்பிலுள்ள கதைகள் சிறுவர்களுக்கான கதைகள். அதிகாரத்தின் கோமாளித்தனங்களைப் பற்றிய கதைகள். அதிகாரம் பற்றிய நுண்ணுணர்வினை குழந்தைகளுக்குச் சொல்ல முயற்சிக்கிற கதைகள். அதன் மூலம் அதிகாரத்தின் மீதான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த யத்தனிக்கும் கதைகள். அந்த விழிப்புணர்வே அன்பெனும் பெருநதியில் குழந்தைகள் எப்போதும் மூழ்கித்திளைக்க வைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் எழுதப்பட்ட கதைகள். இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள பெரும்பாலான கதைகளை தமிழ் இந்து இணைப்பிதழான மாயாபஜாரில் வெளியிட்ட திரு. ஆதிவள்ளியப்பன், மிகக்குறைந்த காலஅவகாசத்தில் அற்புதமாக ஓவியங்கள் வரைந்து கொடுத்த ஓவியர் ஆர்.கே.பிள்ளை, அதிசயமான அட்டையை வடிவமைத்து பதிப்பிக்கும் நூல்வனம் பதிப்பாளர் என் அன்புத்தம்பி மணிகண்டன், அனைவருக்கும் என் நன்றி!”

Thursday, 24 August 2017

அப்துல் எங்கே?

 அப்துல் எங்கே?
உதயசங்கர்

“பாத்திமா இன்றும் பள்ளிக்கூடம் விட்டு வந்ததும் உம்மாவிடம் கேட்டாள்.
“உம்மா, அப்துல் வந்தானா?“
உம்மா அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்க முயன்றார். பிறகு பாத்திமாவின் சோகமான முகத்தைப் பார்த்ததும், “இல்லை பாத்திமா, அவன் இனி வரமாட்டான். வளர்ந்துட்டதால அவன் இனத்தோட போய்ச் சேர்ந்திருப்பான்” என்றார்.
பாத்திமாவுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. படிப்பறைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே இருந்த ஜன்னல் மூடிவைக்கப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கோபம் வந்தது.
“யாரு இந்த ஜன்னலை மூடிவச்சது? அப்புறம் எப்படி அப்துல் வருவான்?” என்று கத்தினாள். உம்மாவுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
“இந்தப் பெரிய மனுசிக்கு வர்ற கோபத்தைப் பாரு” என்றபடியே அவித்து வைத்திருந்த நிலக்கடலையைப் பாத்திமாவிடம் கொடுத்தார் உம்மா.
நாற்காலியில் ஏறி ஜன்னல் கதவுகளைத் திறந்து கொண்டிருந்தாள் பாத்திமா. எப்போதும் இந்த ஜன்னலில்தான் அப்துல் என்ற அணில் குஞ்சு விளையாடிக்கொண்டிருக்கும். பாத்திமா பள்ளி விட்டு வந்ததும், அவள் தோளில் ஏறி உட்கார்ந்துகொள்ளும். அவள் கொடுக்கிற கடலைப் பருப்பைக் கொறிக்கும். அப்படியே கீழே இறங்கி மேலே ஏறி விளையாடும்.
பாத்திமாவுக்குப் பொழுதுபோவதே தெரியாது. இரவில் அவள் கொடுக்கிற உணவைச் சாப்பிடும். அவளுடைய படுக்கையில் அவளுக்கு அருகில் சுருண்டு படுத்துக்கொள்ளும். அப்துல் அவளுடன் பழகுவதைப் பார்த்து எல்லோரும் ஆச்சரியப்படுவார்கள்.
ஒரு நாள் பள்ளி விட்டு வரும்போது, தரையில் இருந்து ‘கீச்கீச்’ என்ற சத்தம் கேட்டது. பாத்திமா சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். கட்டை விரல் அளவுக்குச் செக்கச்செவேல் என்று கண் திறக்காத ஓர் அணில் குஞ்சு கிடந்தது. அதைச் சுற்றிச் சுற்றித் தாய் அணில் ஓடிக்கொண்டேயிருந்தது. திடீரென்று எங்கிருந்தோ ஒரு காகம் பறந்து வருவதைப் பாத்திமா பார்த்தாள். உடனே ஓடிச்சென்று அணில் குஞ்சைக் கையில் எடுத்து வைத்துக்கொண்டாள்.
உம்மாவும் வாப்பாவும் முதலில் அவளைத் திட்டினார்கள். எலிக் குஞ்சைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறாள் என்று கேலி செய்தார் வாப்பா. ஆனால், பாத்திமா அசரவில்லை. வாப்பாவிடம் அடம்பிடித்துக் கடையிலிருந்து ஒரு மையூற்றியை வாங்கி வந்தாள். அந்த அணில் குஞ்சைக் கையில் ஏந்தி, மையூற்றி மூலம் பாலைச் சொட்டுச் சொட்டாக அதன் வாயில் புகட்டினாள். அணில் பாலைக் குடித்தது. அவளுடைய படுக்கைக்குப் பக்கத்தில் பழைய துண்டைச் சுருட்டி, அதில் படுக்கவைத்துக் கதகதப்பாக்கினாள்.
அணில் குஞ்சு அவளுடன் நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டது. அவளுடைய சத்தம் கேட்டால் ‘கீச்கீச்கீச்’ என்று ஓங்கிக் குரல் கொடுத்தது. அணில் குஞ்சின் கண்கள் திறந்தன. உடலில் கருஞ்சாம்பல் நிறத்தில் ரோமங்கள் முளைக்க ஆரம்பித்தன. அணில் குஞ்சு அவ்வளவு அழகாக இருந்தது. பாத்திமா அப்துல் என்று பெயரிட்டாள்.
அப்துல் என்று கூப்பிட்ட உடனே எங்கிருந்தாலும் ஓடிவந்து, ஏறி தோளில் உட்கார்ந்துகொள்ளும். பிறகு இருவரும் பொழுதுபோவதே தெரியாமல் விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
நன்றாக வளர்ந்ததும் அப்துல் வெளியில் போக ஆரம்பித்தது. அருகில் இருந்த வேப்ப மரத்தில் ஏறி மற்ற அணில்களுடன் விளையாடியது. இரவில் பாத்திமாவிடம் வந்துசேர்ந்தது.
ஆனால், திங்கள் இரவிலிருந்து அப்துல் வரவில்லை. பாத்திமா ஏங்கிப் போனாள். வீட்டுக்கு வெளியே சென்று, ‘அப்துல், அப்துல்!’ என்று கூப்பிட்டுப் பார்த்தாள். ஒரு பலனும் இல்லை. பார்க்கிற அணில்களை எல்லாம் அழைப்பாள். ஒரு வாரம் ஆன பிறகும் அப்துல் வந்து சேரவில்லை.
வாப்பா சொன்னார், “பாத்திமா அது தன் இனத்துடன் சேர்ந்திருக்கும். அதுதானே இயற்கை. இனி அதுக்குன்னு ஒரு குடும்பம், மனைவி, பிள்ளை என்று ஆகணும் இல்லையா?”
பாத்திமா புரிந்த மாதிரி தலையாட்டினாள். ஆனாலும் அவளுக்கு வருத்தமாக இருந்தது.
அன்று இரவு அப்துலை நினைத்துக்கொண்டே தூங்கினாள். திடீரென்று அப்துலின் மென்மையான வால் உரசியதுபோல் இருந்தது. சட்டென்று கண் விழித்துப் பார்த்தாள். திறந்திருந்த ஜன்னலில் அவளுக்கும் அப்துலுக்கும் பிடித்த ஒரு கொய்யாப்பழம் இருந்தது!
நன்றி - மாயாபஜார் தமிழ் இந்து

Keyword பா


Thursday, 17 August 2017

தையல்சிட்டின் பாட்டு

தையல்சிட்டின் பாட்டு

உதயசங்கர்

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. காலையில் எந்த அவசரமும் இன்றி எழுந்தாள் பிரியா. பேஸ்டும் பிரஷும் எடுத்துக் கொண்டு வீட்டின் புறவாசலுக்கு வந்தாள். பிரியாவின் வீட்டுக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. ஒரு எலுமிச்சை மரம், ஒரு தேக்கு மரம், ஒரு பப்பாளி மரம் ஒரு முருங்கை மரம் என்று அடர்த்தியாய் இருந்தது. வெயில் வருவதே தெரியாது. தினசரி அதிகாலையில் குயில்களின் கூகூகூகூ சத்தம் விட்டு விட்டுக் கேட்கும். அதே போல செம்போத்தின் சத்தமும், காகங்களின் கரைதலும், தவிட்டுக்குருவிகளின் சளபுள சளபுள சத்தமும் தேன்சிட்டின் ட்வீக்…ட்வீக்…ட்வீக்.. என்ற சத்தமும், தையல்சிட்டின் ட்ட்ட்ட்ட்டீவீக்… என்ற சத்தமும்  இனிமையான சேர்ந்திசை சங்கீதம் போல கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். அதைக் கேட்டுக்கொண்டே தான் பள்ளிக்குப் புறப்படுவாள் பிரியா. ஆகா! நம்ம வீட்டில் தான் எத்தனை உயிர்கள்?
குயிலைப் பார்க்கவே முடியாது. முருங்கையிலோ, தேக்கிலோ மறைந்து நிற்கும். பிரியாவுக்கு அதன் வாலோ, சிறகோ தான் தெரியும். பார்த்து விடலாம் என்று அவள் அசைந்தால் போதும் விருட்டென்று பறந்து விடும். செம்போத்தும் அப்படித்தான். ஆனால் அது பிரியாவின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்துவிட்டால் பறந்து விடும். அப்பப்பா செம்போத்தின் கண்களும் சரி, குயிலின் கண்களும் சரி, சிவப்பு என்றால் சிவப்பு அப்படி ஒரு சிவப்பு. தீக்கங்குகளைப் போல ஒளிவீசும். சில சமயம் கொண்டைக்குருவிகளும் வரும். ஓணான்கள் ஒன்றோ இரண்டோ, எலுமிச்சை மரத்தில் ஊர்ந்து எறும்புகளை லபக் லபக் என்று நாக்கை நீட்டி விழுங்கிக் கொண்டேயிருக்கும். கட்டெறும்பு, கடிஎறும்பு, கருப்பு எறும்பு, என்று எறும்புகளும், சின்னச்சின்ன நத்தைக்குட்டிகளும் இருக்கும். பிரியாவின் அப்பா தான் இவற்றை எல்லாம் பிரியாவுக்குக் காட்டிக்கொடுத்தார்.
சாயந்திரம் அலுவலகம் விட்டு வந்ததும் அப்பா புறவாசல் தோட்டத்தில் இருந்த படிக்கட்டில் உட்கார்ந்து பிரியாவை மடியில் உட்கார வைத்து ஒவ்வொன்றாகக் காட்டுவார். ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் அது என்ன செய்கிறது? ஏன் செய்கிறது?  இயற்கை என்னும் அன்னை எத்தனை எத்தனை அற்புதங்களைப் படைத்திருக்கிறாள். பிரியாவுக்கு அப்பா சொல்லச்சொல்ல ஆச்சரியமாக இருக்கும். அவள் முகம் எல்லையில்லாத ஆனந்தத்தில் புன்சிரிப்பைச் சிந்திக் கொண்டேயிருக்கும்.
அப்படித் தான் ஒரு நாள் தேக்கு மரத்தில் உள்ள உயரமான கிளையில், ஒரு தேக்கு இலை சுருண்டிருப்பதைப் பார்த்த பிரியாவின் அப்பா முகத்தில் சிரிப்பு. பிரியா,
“ என்னப்பா நீங்க மட்டும் சிரிக்கிறீங்க?.. எனக்கும் சொல்லுங்க!..”
என்றாள். பிரியாவைத் தூக்கி நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு
“ தையல்சிட்டு நம்ம வீட்டில் கூடு கட்டியிருக்குடா பிரியாக்குட்டி..” என்று சொல்லிச் சிரித்தார். தையல் சிட்டைப் பார்த்திருக்கிறாள் பிரியா. ஆனால் அதன் கூட்டைப் பார்த்ததில்லை. அவளுடைய வீட்டில் தையல்சிட்டின் கூடு! ஐய்! அவளுடைய நண்பர்கள், ஐஸ்வர்யா, ஹாசினி, சில்வியா, ஐயப்பன், ஹிருதிக், எல்லோரிடமும் சொல்லுவாள். அவர்களுடைய வீடுகள் எல்லாம் அபார்ட்மெண்ட் வீடுகள் என்பதால் அவர்களுக்கு பிரியா சொல்கிற ஒவ்வொரு விஷயமும் ஆச்சரியமாய் இருக்கும்.
வீட்டு மொட்டைமாடிக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போனார் அப்பா. அங்கிருந்து பார்க்கும்போது தையல்சிட்டின் கூடு நன்றாகத் தெரிந்தது. எவ்வளவு அழகாக இலையின் இரண்டு பக்கங்களையும் சேர்த்து தன்னுடைய கூர்ந்த மூக்கினால் தைத்திருக்கிறது. உள்ளே நார்களைக் கிழித்துக்கிழித்து பஞ்சு மாதிரி மெத்தையாக்கி வைத்திருந்தது தையல்சிட்டு. அவளைச் சற்றுத்தூக்கிக் காட்டினார் அப்பா. மொச்சைக்கொட்டை மாதிரி இரண்டு முட்டைகள் இருப்பதைப் பார்த்தாள் பிரியா.
“ அப்பா முட்டை! முட்டை!..” என்று கூவினாள். அப்போது எங்கிருந்தோ தையல் சிட்டுகள் பறந்து வந்தன. ஒவ்வொரு கிளையாக உட்கார்ந்து பிரியாவையும் அவளுடைய அப்பாவையும் சந்தேகத்துடன் பார்த்துக் கத்தின. அப்பாவும் பிரியாவும் அப்படியே அசையாமல் நின்றார்கள். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர்களால் ஆபத்து இல்லை என்று தெரிந்து கூட்டில் போய் உட்கார்ந்தது பெண் தையல்சிட்டு. பிரியாவும், அப்பாவும் அப்படியே சத்தம் காட்டாமல் நழுவி விட்டார்கள்.
இப்போது என்ன நடந்திருக்கும்? கூட்டில் உள்ள முட்டைகள் எப்படியிருக்கும்? குஞ்சு பொரித்திருக்குமா? தையல்சிட்டின் முட்டைகளே இத்துணூண்டு இருந்தால் அதன் குஞ்சுகள் எப்படியிருக்கும்? பிரியாவுக்கு ஆர்வம் கூடிக்கொண்டே போனது. அவள் பல் தேய்த்துக் கொண்டே யோசித்தாள். அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டும்.
அவள் வாய்க்கொப்பளித்து விட்டு அம்மா கொடுத்த பாலைக் குடித்து விட்டு அப்பாவைத் தேடினாள்.
“ அம்மா! அப்பாவை எங்கேம்மா?..”
“ மேலே மாடிக்குப்போனாரு..பாரு..”
பிரியா மெல்ல மாடிப்படி ஏறினாள். அப்பா மொட்டைமாடியில் நின்று கொண்டிருந்தார். பிரியா மாடிப்படி ஏறி வருகிற சத்தத்தை முன்னாலேயே கேட்டு விட்டார் அப்பா. ஆனால் கேட்காத மாதிரி இருந்தார். பிரியா அப்பாவின் பின்னால் போய் “ பேவ்வ்வ் “ என்று கத்தினாள். அவளுடைய சத்தத்தைக் கேட்டு “ ஆஆஆ..” என்று பயந்தமாதிரி நடித்தார் அப்பா. இரண்டுபேரும் சிரித்துக் கொண்டனர்.
“ அப்பா.. குஞ்சு பொரித்திருக்குமா? “
“ என்ன குஞ்சு? “
“ ஐயோ மக்கு அப்பா… அந்தத் தையல்சிட்டு குஞ்சு பொரித்திருக்குமா? “
அதைக்கேட்ட அப்பா முகத்தில் ஒரு சிறு வருத்தம் வந்தது.
“ இல்லைடா பிரியாக்குட்டி! அதோட முட்டைகளை ஒருத்தன் திருடிக்கிட்டுப் போயிட்டான்..”
“ ஏம்ப்பா திருடினான்? தையல்சிட்டு பாவம் இல்லையா? “
“ அவனும் சாப்பிடணும் இல்லையா..”
“ அவன் ஏன் முட்டையைச் சாப்பிடணும்… சோறு, குழம்பு, சாப்பிட வேண்டியதானே..”
என்று முகத்தைச் சீரியசாக வைத்துக் கொண்டு கேட்டாள் பிரியா. அவளுடைய தீவிரமான முகத்தைப் பார்த்த அப்பாவுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
“ சோறு குழம்பு எல்லாம் நமக்குத்தான்.. அவனுக்கு எறும்பு, பூச்சி, முட்டைகள், தான் பிடிக்கும்… நாக்கை நீட்டி லபக்குனு முழுங்கிரும்..”
“ நான் அந்தத் திருடனைக் கண்டுபிடிச்சிட்டேன்…. ஓணான் தானே!. அவங்கூட காய்...”
“ அவன் திருடன் இல்லை… பிரியாக்குட்டி! இயற்கை அன்னை ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரி வாழக்கத்துக்கொடுத்திருக்கா… சின்னப்புழு..பூச்சி..எறும்பிலிருந்தே… பெரிய யானை, புலி, சிங்கம், மனுசன் வரை ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரி உணவுப்பழக்கம்.. ஓணானோட பழக்கம் அது.. ”
 கன்னத்தில் கைகளை ஊன்றிக் கொண்டு  அப்பா சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்டாள். அவளுக்குப் புரியவில்லை என்றாலும் புரிந்தமாதிரி தலையாட்டிக் கொண்டாள்.
“ ஓணான் இல்லைன்னா எறும்புகளையோ, பூச்சிகளையோ, கட்டுப்படுத்தமுடியாது..ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு வேலை.. அதுதான் அவங்க வாழ்க்கை…”
என்று சொல்லிய அப்பா பிரியாவை அப்படியே தூக்கி கன்னத்தில் முத்தமிட்டார். பிரியா நெளிந்தாள்.
“ கூச்சமாருக்கு..மீசை கிச்சுகிச்சு மூட்டுது..”
என்று சொன்னாள். அப்போது திடீரென,
” ட்வீக்…ட்வீக்..ட்வீக்…ட்வீக்..” என்ற சத்தம் கேட்டது.
தையல்சிட்டுகள் இரண்டும் அவர்களுடைய கூட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. கிளையில் உட்கார்ந்து மறுபடியும் மறுபடியும்
“ ட்வீக்…ட்வீக்..ட்வீக்..” என்று கத்தி விட்டுப் பறந்து போய் விட்டன. அந்தக்குரலில் இருந்த பரிதவிப்பு என்னவோ செய்தது. அப்பா அமைதியாக இருந்தார். பிரியா கேட்டாள்.
” தையல்சிட்டு என்னப்பா சொல்லுது..? “
”  தன்னோட முட்டைகளைக் காணோம்னு பாட்டுபாடிட்டுப் போகுது..”
“ பாட்டா? “
“ கண்ணே என் கண்மணியே
எங்க எங்க முட்டையிட்டே?
ஏழு கடல் ஏழு மலை தாண்டி
தேக்கிலையில் முட்டையிட்டேன்..
தேக்கிலையில் இட்ட முட்டை
தேன்போல இனிக்கும் முட்டை
காணாமப்போனது என்ன?
கண்ணே! என் கண்மணியே!
கள்ளன் வந்து தூக்கினானே
நம்ம கனவு எல்லாம் பொசுக்கினானே
வேற ஒரு இடம் தேடி
நம்ம குஞ்சுகளை நாம் பொரிப்போம்..”
அப்பா பாடி முடிக்கும் போது பிரியா அழுது விடுவதைப் போல இருந்தாள். அதைப்பார்த்த அப்பா,
“ அந்தா பாரு.. பிரியாக்குட்டி! காக்காக்கூடு கட்டுது..!”
பிரியா திரும்பிப் பார்த்தாள். தேக்குமரத்தின் உச்சிக்கிளையில் இரண்டு காகங்கள் குச்சிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தன.
“ ஐய்! காக்காக்கூடு! காக்காக்கூடு!..” என்று கை தட்டினாள் பிரியா.



 நன்றி - புதிய தலைமுறை கல்வி

Sunday, 13 August 2017

ஓடிப்போன வானவில்

ஓடிப்போன வானவில்

உதயசங்கர்

உலகிலுள்ள நாடுகளுக்கு வானவில்லூர் நாட்டின் மீது கோபம். வானவில் தேவதை வானவில்லூர் நாட்டிலேயே தங்கி விட்டாள். ஒவ்வொரு பருவத்திலும் ஒவ்வொரு நாட்டுக்குப் பயணமாக வானவில்தேவதை போவாள். வானவில் தேவதையைப் பார்த்த உடனேயே மக்கள் மகிழ்ச்சி அடைவார்கள். ஏனென்றால் வானவில்தேவதை வந்து விட்டால் மழைத்தேவதையும் பின்னாலேயே தூறல் போட்டுக் கொண்டே வந்து விடுவாள். அதனால் நாடு செழிக்கும். மக்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பார்கள். ஆனால் இப்போது ஒன்றிரண்டு வருடங்களாக வானவில்தேவதை எங்கும் வெளியே பயணம் போகாமல் வானவில்லூர் நாட்டிலேயே தங்கி விட்டாள். அதனால் வானவில்லூர் நாட்டில் எப்போதும் வானவில் தெரியும். எப்போதும் மழை பெய்யும். வானவில்லூர் நாட்டு மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்கள்.
வானவில்தேவதை அங்கேயே இருப்பதற்குக் காரணம் என்ன தெரியுமா?. வானவில்லில் எத்தனை நிறங்கள் இருக்கின்றன? கருநீலம்,நீலம், ஊதா, சிவப்பு, மஞ்சள், ஆரஞ்சு, பச்சை, என்று ஏழு நிறங்கள் இருக்கின்றன. அதே மாதிரி வானவில்லூர் நாட்டில் சிமிழ், பந்தி, கலுங்கு, தலையாளம், பன்னடம், உங்காலி, எராத்தி, என்று ஏழு மொழி பேசும் மக்கள் சேர்ந்து வாழ்ந்து வந்தார்கள்.
ஒவ்வொரு மொழி பேசும் மக்களிடம் ஒவ்வொரு விதமான பழக்கவழக்கங்கள் இருந்தன. சிமிழ் பேசும் மக்களின் உணவு, உடை, திருவிழா, எல்லாம் ஒரு விதம். இட்லி சாப்பிட்டார்கள். வேட்டி கட்டினார்கள். மாரியம்மாளுக்குப் பொங்கல் வைத்தார்கள். பந்தி மொழிக்காரர்கள் சப்பாத்தி சாப்பிட்டார்கள். குர்தா அணிந்தார்கள். சிவனையோ, ராமனையோ, கும்பிட்டார்கள். உங்காலி மொழிபேசும் மக்கள் சந்தேஷ் இனிப்பு சாப்பிட்டார்கள். பைஜாமா அணிந்தார்கள். காளியை வணங்கினார்கள். தலையாளம் மொழி பேசும் மக்கள் புட்டு, பயறு, கப்பக்கிழங்கு சாப்பிட்டார்கள். கதகளி, தெய்யம் ஆடினார்கள். இப்படி ஒவ்வொரு மொழி பேசும் மக்களின் பழக்கவழக்கங்கள் வேறு வேறு மாதிரியாக இருந்தாலும் எல்லோரும் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து மகிழ்ந்தார்கள். யாரிடமும் எந்த பொறாமையும் இல்லை. ஒருவர் உயர்ந்தவர் என்றோ ஒருவர் தாழ்ந்தவர் என்றோ யாரும் நினைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் ஒவ்வொரு மொழி பேசும் ராஜா ஆட்சி செய்து வந்தார். இதையெல்லாம் பார்த்த வானவில்தேவதைக்கு வானவில்லூர் நாடு ரெம்பப் பிடித்து விட்டது.
ஒவ்வொரு மொழி பேசும் மக்களின் வீட்டில் ஒவ்வொரு நாள் தங்கி இருந்தது. வானவில்தேவதை இருந்ததால் நாட்டில் ஆண்டு முழுவதும் மழை பொழிந்தது. நாடு செழித்தது.
இந்த ஆண்டு பந்தி மொழி பேசும் டிமோந்திரர் என்று ஒருவர் வானவில்லூர் நாட்டுக்கு ராஜாவானார். அவருக்கு மற்ற மொழிகளைப் பிடிக்காது. மற்ற மொழி பேசும் மக்களை தாழ்ந்தவர்களாக நினைத்தார். பந்தி மொழிக்காரர்கள் தான் உயர்ந்தவர்கள் என்ற எண்ணம் கொண்டவர். அதனால் எப்போதும் பந்தி மொழி பேசுபவர்கள் தான் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தார். அதனால் அவர் வானவில்லூர் நாடு முழுவதும் முரசறைந்து அறிவிக்கச்சொன்னார்.
“ இனி எல்லோரும் பந்தி மொழி மட்டும் தான் பேச வேண்டும். பந்தி மொழி பேசினால் மட்டுமே அரசாங்கவேலை கிடைக்கும். பந்தி மொழி பேசினால் மட்டும் உணவகங்களில் உணவு கிடைக்கும். பந்தி மொழி தெரிந்தால் மட்டுமே அரசின் உதவிகள் கிடைக்கும். எல்லோரும் பந்தி மொழிப்பழக்கவழக்கங்களைத் தான் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். பாவ்பாஜி, பானிபூரி, பேல்பூரி, சப்பாத்தி தான் சாப்பிட வேண்டும். இனி எப்போதும் பந்தி மொழிக்காரர்கள் தான்  ஆட்சி செய்ய வேண்டும்..”
சிமிழ், கலுங்கு, தலையாளம், பன்னடம், உங்காலி, எராத்தி, மொழிபேசும் மக்கள் இந்த அறிவிப்பைக் கேட்டு அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். அவர்கள் ராஜா டிமோந்திரரிடம் போய் முறையிட்டார்கள்.
“ அரசே! அனைவரும் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வருகிறோம்.. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை அதுதான் வானவில்லூரின் தாரக மந்திரம். உங்களுடைய அறிவிப்பினால் மக்களுக்குள் வேற்றுமை வளரும்.. மொழிச்சண்டை, இனச்சண்டை, மதச்சண்டை என்று மக்களுக்குள் பிரிவினை வளர்ந்து விடும். அது நாட்டுக்கு நல்லதில்லை.. “
ஆனால் ராஜா டிமோந்திரர் அதைக் கேட்கவில்லை.
மறுநாளில் இருந்து வானவில்லூர் நாட்டின் அனைத்து நடவடிக்கைகளும் பந்தி மொழியில் இருந்தன. மக்களுக்குப் புரியவில்லை. குழம்பிப் போனார்கள். ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டார்கள். அங்கங்கே போராட்டங்கள் வெடித்தன. மக்கள் வீதிகளில், கடற்கரைகளில் கூடிப் போராடினார்கள். மக்கள் முகத்தில் மகிழ்ச்சி இல்லை. அதைப்பார்த்த வானவில்தேவதைக்கும் மகிழ்ச்சி இல்லை. அவள் வானவில்லூர் நாட்டை விட்டு பறந்து போய்விட்டாள். அவள் போனதும் வானவில்லின் ஏழுநிறங்களான கருநீலம், நீலம், ஊதா, மஞ்சள், சிவப்பு, பச்சை, ஆரஞ்சு எல்லாநிறங்களும் வானவில்லூர் நாட்டை விட்டுப் போய் விட்டன. வானவில்லூர் சாம்பல் நிறமாக மாறிவிட்டது. அதன் பிறகு வானவில்லூர் நாட்டில் மழை பெய்யவில்லை. வயல்கள் காய்ந்தன. ஆறுகள், குளங்கள், கண்மாய்கள், குட்டைகள், எல்லாம் வறண்டன. மக்கள் எல்லோரும் மிகுந்த சிரமத்துக்கு ஆளானார்கள்.
அதுவரை வண்ணமயமாய் ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்த வானவில்லூர் நாட்டில் கருப்பாய் இருட்டும், வெள்ளையாய் வெளிச்சமும் மட்டும் இருந்தன. மற்ற எந்த நிறங்களும் அங்கே இல்லை. வண்ணங்கள் இல்லாததால் குழந்தைகள் வாடிப்போனார்கள்.  வண்ணப்பொம்மைகளோ, வண்ண மலர்களோ, வண்ணத்துப்பூச்சிகளோ, எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. அழுதார்கள். நாட்டில் எல்லோரும் வருத்தத்துடன் இருந்தனர். எல்லோரும் வானவில்தேவதையை மீண்டும் வரச்சொல்லி வேண்டினார்கள். மன்றாடினார்கள். பொங்கல் பூசை வைத்தார்கள். ஆனால் வானவில்தேவதை வரவில்லை.
நாட்டில் பஞ்சம் வந்து விட்டது. அதுவரை மற்ற நாடுகளுக்கு அனைத்துப்பொருட்களையும் ஏற்றுமதி செய்து கொண்டிருந்த வானவில்லூர் நாடு இப்போது வறுமையில் வாடியது. எல்லாப்பொருட்களையும் இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிலைமைக்கு ஆளாகி விட்டது. அரண்மனை கஜானாவில் பணம் இல்லை. ராஜா டிமோந்திரருக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.
ஒருநாள் இரவு ராஜா டிமோந்திரர் கனவில் பந்திமொழித்தேவதை வந்தாள்.
“ டிமோந்திரா..உலகில் ஆறாயிரம் மொழிகள் உள்ளன. மக்கள் பேசும் எந்த மொழியாக இருந்தாலும் உயர்வு தாழ்வு இல்லை. நாங்கள் அனைவரும் சகோதரிகள். எங்களுக்குள் எந்த பேதமும் இல்லை. உன் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொள். நாடு வளம் பெறும். “
என்று சொன்னாள். திடுக்கிட்டு எழுந்த ராஜா டிமோந்திரர் உடனே அந்த ராத்திரியிலே
 ” வானவில்லூர் நாட்டில் முன்பு மாதிரியே எல்லாமொழிகளுக்கும் சம உரிமையும், தகுதியும் வழங்கப்படும். எல்லா மொழிகளும் அரசு மொழியாக அங்கீகரிக்கப்படும். “
என்று எல்லா ஊர்களிலும் எல்லாத்தெருக்களிலும் முரசறைந்து அறிவித்தார்.
மறுநாள் காலையில் வானவில்லூர் நாட்டில் வானவில் தோன்றியது. லேசான தூறல் போட ஆரம்பித்தது. வானவில்லூர் நாட்டு ஆண்களும், பெண்களும், குழந்தைகளும் தெருக்களில் இறங்கி மழையில் குதியாட்டம் போட்டனர்.

வானத்தில் இருந்து வானவில் தேவதை அதைப்பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நன்றி- வண்ணக்கதிர்